Een reading op een Alp

Na drie geannuleerde vluchten, ben ik dan toch in Rome. Ik ga onze auto en caravan ophalen, die we achterlieten om naar Afrika te vliegen. Corona brak uit, Italië ging in lockdown en wij vlogen naar Amsterdam. Nu zijn de grenzen open en ik ga de boel naar Nederland te rijden. Maar wat kom ik tegen onderweg? Hoe staat het er voor in Europa? “Laat je leiden door je gevoel, dan wordt het een mooie reis!” zei mijn gids Viktor gisteren.

Na een lange dag bereik ik de Aostavallei. De camping valt tegen, maar veel alternatief is hier niet. Ik kijk toch even verder. Bij Chamonix zie ik een mooie camping! Is het wijs om nog twee uur door te rijden? Ik weet het niet. Tegelijkertijd overvalt me een enthousiast gevoel. Met Viktors woorden in gedachten pak ik de telefoon en een aardige man zegt, dat ik zelfs midden in de nacht nog welkom ben!

Het is bijna nacht als ik warm wordt onthaald door campingbaas Luc. Na een kort gesprek vraagt hij naar mijn werk. “Medium”, zeg ik voorzichtig. Hij staart me even aan. “Nu weet ik waarom je hierheen gekomen bent.” Verrast zeg ik blij te zijn dat hij niet oordeelt. “Integendeel! Maar je zal moe zijn. We praten morgen verder.”

‘s Ochtends ga ik bij de receptie een wasmachinemuntje halen. Heerlijk is hier! Een adembenemend uitzicht op de Alpen. Luc en zijn vrouw Claire staan al klaar voor een praatje. Luc heeft paranormale gaven! Hij wil die graag ontwikkelen, maar de camping drukt op z’n schouders. Een familiecamping, opgericht door opa. Na opa en vader, runt Luc de camping al sinds z’n tienerjaren. Maar het plezier is eraf. De wereld verandert en de laatste jaren waren zwaar. Hun kind is volwassen en Claire wil reizen, maar de familie houdt hen tegen. Opa’s camping verkoop je niet!

Claire geeft me een muntje. “On the house”, zegt ze. Onderweg naar het washok, besluit ik een reading aan te bieden. Misschien kan een gesprek met opa of vader helpen. Ze hebben er oren naar: ‘s middags gaan we met elkaar zitten en ik stem me af op boven. “Tomme de Montagne” hoor ik. Lekkere kaas, ja, maar… hoezo? Luc en Claire zitten rustig te luisteren. Geen opgetrokken wenkbrauwen. Ik ga maar door. Vader meldt zich. Luc is vrij om de camping te verkopen. Als de familie dwarsligt, moeten ze ‘m zelf maar runnen. Luc moet om z’n gezondheid denken en heeft meer talenten die hij mag aanboren. En het mooie terrein kan toch ook anders gebruikt worden? Als vader gezegd heeft wat hij te zeggen had, sluiten we af.

Bij het afrekenen, de volgende dag, spreek ik Luc en Claire weer. Ze hebben lang nagepraat over de woorden van vader en Tom de Montagne. Geen sprekende kaas, maar ópa Tom! Vanochtend stonden ze op, beide met dezelfde gedachte: ze willen de camping verkopen en straks monsieur Dubois bellen om te vragen hen te helpen hiermee! De overnachtingen mag ik niet betalen en met een pakket lokale biertjes onder de arm, word ik uitgezwaaid. Door een opgelucht en stralend koppel.

(Alle namen zijn gefingeerd)